ЧУН ШАБИ ҲАШТУМ БАРОМАД, ГУФТ: -Эй малики ҷавонбахт, ҷавони ҷодугашта бо малик гуфт: -Маро гумон ин буд, ки ғуломак кушта шуд. Пас, ман аз хона беру номада, ба қаср бишитофтам ва дар хобгоҳи хеш бихуспидам. Чун бомдод шуд, духтари... 

(Давомаш) Он гоҳ сипоҳиёнро гуфт, фуруд омаданд ва вазирро бихост. Вазир марди донишманди ҳушёр буд, пеши малик омада замин бибӯсид. Малик гуфт: -Ман ҳамехоҳам, ки танҳо нишаста аз чигунагии ин бирка ва моҳиёни он ҷӯён шавам.... 

Эй малики ҷавонбахт, шунидаам, бозаргоне сарду гарми ҷаҳон дида ва талху ширини рӯзгор чашида, сафар ба шаҳрҳои дурр ва дарёҳои пуршӯр мекард. Вақте ӯро сафаре пеш омад, аз хона берун шуд ва ҳамерафт, то аз гармии ҳаво монда... 

Чанде аз ин бигзашт ва замона басе авроқи сафеду сиёҳи шабу рӯз бигардонид. Рӯзе Қуббара ғоиб буд, бачаи ӯ дар канори шаҳзода ҷаст бо сарпанҷаи худ дасти шаҳзодаро захм зад. Шаҳзода ба хашм омада ҳаққи улфат ва сӯҳбати қадимро...