Қаҳту вафост дар бунаҳи охиррузамон, Ҳон, эй ҳаким пардаи узлат бисоз, ҳон Ту ғофилу сипеҳри кушанда рақиби ту, Фарзона хуфтаву саги девона посбон. Он гоҳ сайёф пеш рафта шамшер баркашид ва куштанро дастурӣ хост, ҳакими Рӯён бигрист ва бо малик гуфт: Эй бар сари халқ сояи адли Худой. Бахшиданиям бар мани мискин бахшой! Пас аз он бигрист ва гуфт: -Эй малик, подоши ман на ин буд, ту маро подош ҳамедиҳӣ, чунон ки наҳанг сайёдро. Малик гуфт: -Чун аст ҳикояти наҳанг бо сайёд? Ҳаким гуфт: -Эй малик, дар зери теғ чӣ гунна тавонам ҳадис гуфт? Ту аз ман даргузар ва ба ғарибии ман бибахшой, ки Худои таъоло бахшандагон бибахшояд. Пас, дар он ҳангом, ...
Адаб тоҷест аз нури илоҳӣ, Бинеҳ бар сар , бирав ҳар ҷо, ки хоҳӣ. Оре, адаб сарчашмаи фазилатҳои ҳамидаи инсон(сарчашмаи) ҷавҳари симои ботинии ӯст. Адаб ба ҳусни инсон ҳусн зам мекунад, ӯро дар миёни мардум обрӯманду мӯътабар мегардонад. Адаб яке аз хислатҳои беҳтарини одамӣ аст, ки дар ин бора бузургон суханҳои пурқимате гуфтаанд. Масалан олим, адиб, табиб ва мутафаккири машҳури Шарқ Абӯалӣ Ибни Сино фармудаанд: «Адабро ба тифл ҳангоми дар батни модар буданаш бояд омӯхт…» Бале, кӯдак монанди химчаи тар аст, онро ба ҳар тараф, ки хам кунӣ ба ҳамон тараф қад мешавад. Пас ӯро ба сӯйи рост хам бояд кард, яъне ба ӯ ...
Ба сӯи дарсхона То бачаҳои мардум Бе маърифат намонад.Ҳар субҳ мешитобӣ Шахси донову маҳфилорост устоди ман. Суханҳояш пухтаву мӯъҷаз ва таъсирбахшу дилрасанд. Соҳиби ҷаҳонбинии васеъ аст. Аз таъриху илоҳиёт дониши мукаммал дорад. Касоне, ки ӯро мешиносанд ба вай эҳтиромона, «Муаллима» гӯён муроҷиат мекунанд. Ҷамъомаде, ки дар мактаб мешавад ба қавле гул мекунад, гули сари сабади маҳфилҳост ӯ. Сӯҳбати ӯ барои ҳама дарс аст, дарси басо муҳиму бомавриду зарурӣ. Суханҳояш ҳама панду ахлоқӣ ва тарбиявӣ мебошанд. Дар идомаи суханрониаш албатта оид ба муаллим, китоб, хонанда ва мактаб бо меҳр ҳикоятҳо нақл мекунад. Ҳаёти мактабиашро ба ёд меорад, бо як ҷаҳон сипосгузорӣ номи устодонашро ба ...
Меҳмони сад Ҳотами Той мекунам имшаб. Махфӣ. Халқи тоҷик аз қадимулайём ҳамчун халқи инсондӯст, раҳмдил ва меҳмондӯсту меҳмоннавоз машҳур гаштааст, ки чунин хислатро дар расму русуми дигар халқҳо камтар мушоҳида кардан мумкин аст. аз ҷумла меҳмоннавозии мардуми тоҷик диққати оламиёнро ба худ ҷалб кардааст. Ҳама он меҳмонҳое,ки ба ҷумҳурии мо тоҷикистон, аз ҷумла ба Душанбешаҳр ташриф овардаанд, фикри болоро собит месозанд. Меҳмону меҳмоннавозӣ иззату икроми зиёдеро тақозо мекунад. аз ин хотир бояд,ки нисбати меҳмон лутфу карами беандозаро раво бинем. Ҳама он ҳикояю пандҳоеро,ки дар ин фасл мутолиа мекунед, шуморо бо тарзу усули меҳмоннавозӣ ва одоби салом шинос менамоянд. Одоби салом додану ҷавоби онро шунидан ҳам ...
Чӣ тавре, ки шоир м Эмомалии Мирзо дар китоби «Парвози дарё»-и худ гуфтааст: Зиндагӣ бе дӯстон бар одамӣ арзанда нест, Офтоби оламоро бар сараш зебанда нест. Зеб дорад зиндагонӣ дӯстон дорӣ агар, Варна монӣ суратеро ҳасту аммо зинда нест.Чанде пеш ман дар олимпиадаи минтақавии хонандагон дар ноҳияи Шаҳри нав иштирок доштам. Дар ин олимпиада мо хонандагони мактабҳои гуногуни ноҳияамон фаъолона ширкат варзидем. Барои ман ин олимпиада фаромӯшнашуданист. Маҳз бо кӯшишу заҳматҳои устодонам, Содиқов Меҳриддин ва Неъматов Суҳроб ман аз фанни технологияи информатсионӣ сазовори ҷойи аввал гардидам. Ин ду марди наҷибу ҳалим ба ман илму дониш омӯзониданд, ки маро ин комёбӣ насиб ...
Аз бағал дар пеши равшангар барор оинаро.Дасти байъат деҳ ба пирон, то шавӣ равшанзамир, Чашми айнакро куҷо бошад ба мижгон эҳтиёҷ, Ошноӣ нест бо хатти ғубор оинаро. Рӯи худ олудаи чашми ҳаваснокон макун, Кай бувад дар пеши кӯрон эътибор оинаро? Сайидои Насафӣ. Дар корхонае, ки раҳи ақлу фазл нест, Ваҳми заиф ройи фузулӣ чаро кунад?! Камоли сидқи муҳаббат бубин, на нуқси гуноҳ, Ки ҳар ки беҳунар афтад, назар ба айб кунад! Бар ин равоқи забарҷад навиштаанд ба зар, Ки ҷуз накӯии аҳли карам нахоҳад монд! Ҳофизи Шерозӣ.
Тоҷикистон эй диёри нозанин, Тоҷикистон эй диёри дилнишин. Дар ду олам бо туем мо шодмон, Дар ду олам бо туем мо комрон. Гулшани меҳрам умедам махзанам, Тоҷикистон, Тоҷикистон меҳанам. Кӯҳҳояш дилрабову дилнишин, Дашту саҳрояш тамошобоб бин. Тоҷикистон бош ҳамеша сарбаланд Бо чунин халқи накӯю некбахт.Тоҷикистон давлати соҳибистиқлол мебошад. Тоҷикистони азизи ман имрӯз ба бисёр давлатҳо робитаи дӯстӣ дорад. Тоҷикистон биҳишти рӯӣ замину яке аз серобтарин кишварҳо, ки бо ин доди Худо бисёриҳо рашк мекунанд. Тоҷикистон чӣ қадар кишвари зебост, ки кӯҳҳои сарбафалакпечида иҳота кардаанду чӣ қадар манзараҳои зебою натакрор дорад, ки диққати сайёҳони хориҷиро ба худ ҷалб кардааст. Вақте, ки мо ба ҳар як шаҳру шаҳрак, кӯчаву хиёбонҳои ...
Аз ӯ шавад тайёр либос, Ҳам равғану ҳам палос. (пахта) Паррандаи доно Забони ӯ ҳаст гӯё. (тутӣ) Дар сараш дорад кулоҳ Мебарояд баъди тиру камон. (хоч) Меравад рӯ-рӯи об Ҳамеша дорад шитоб (киштӣ) Як ҷисми беҷон Равшани медиҳад он. (чароғ) Лағжонакасту моҳир Дасту пой надорад дар роҳрави ӯ қодир. (мор) Дар ҳама ҷо намоён Дар чор фасли сол намешавад ӯ хазон. (арча) Дар як майдони калон Рӯз несту шаб намоён. (моҳу ситора).
Анушервони Зикруллоҳ, хонандаи синфи 4, мактаб литсейи рақами 55, шаҳри Душанбе: - “ПАРВИН” нашрияи дӯстдоштаи ман аст,, ки қариб ҳар шумораашро якҷоя бо ҳамсолонам мехонем. Мехоҳам дар соли нав дар саҳифаҳои он гӯшаи варзишӣ таъсис ёфта, баробари варзишгарони ҷавон дар бораи мактабҳои пешқадами варзии кишвар ва намудҳои варзиш маълумот диҳед. Ёрзода Эраҷ, хонандаи синфи 9, мактаби таҳсилоти ҳамагонии рақами 71, шаҳри Душанбе: - Ҳамаи саҳифаҳои нашрияро бо шавқ мехонам, мехоҳам гӯшаи “Нобиғаҳои олам” таъсис ёфта, дар бораи шахсиятҳои шинохтаи дунё маводҳои шавқовару хонданӣ нашр намоед. Мадина ва Дилрабо, хонандагони синфи 4. Мактаби рақами 7, ...
То кунам ҷон аз сари рағбат фидои номи дӯст.Марҳабо,эй пайки муштоқон, бидеҳ пайғоми дӯст, Сар зи мастӣ бар нагирад то ба субҳи рӯзи ҳашр, Ҳар кӣ чун ман дар аҷал як ҷуръа хурд аз ҷоми дӯст. Гар диҳад дастам . кашам дар дида ҳамчун тутиё, Хоки роҳе, к-он мушарраф гардад аз иқдоми дӯст. Субҳидам мурғи чаман бо гули навхеста гуфт: “Ноз кам кун, ки дар ин боғ гуле чун ту шукуфт!” Ҳофизи Шерозӣ